سرباز وطن

                    سرباز وطن

                

                     دلم   امشو  بی قراری  مکنه           ا  خاطه  نامه   نگاری  مکنه

                    کارم امشووا دوات –  وقلمه           برات میگم  دادا  حرفای  دلمه

                      دل سروازبیقراره  شی  بگم           همیشه  فکر دیاره  شی  بگم

                        دیار  مه   همدانه    دادا جان           وطنم  خاک  ایرانه   دادا  جان

 

                                      وطنم ای وطنم، به فداش جان – وتنم

 

                       راسی دادا! ا همدان چه خور           ا بنه بازار و  جولان چه خور

                       کور  وندا، گیجیلهودوگوران           دورداواد - وسرقاشق تراشان

                        چل  پله ،   ورمزیار –    و کلپا             محله شالبافان- و پای مصلا

                           چه قشنگه! کوچه- موچای همدان          بوی  کا  گل  میده                         خانای   همدان

                        همدان  شر منه ،   خاک   منه            خاک مه ، نه ،  وطن پاک  منه

                                      وطنم ای وطنم، به فداش جان – وتن

                  شی بگم مه دادا، ا عباسواد          ا  قشنگی ا  باغای  دره  مراد

                  کوه الوندبه فلک سرکشیده             مثه سنگ شیر که  هیشکی ندیده

                  با ولی سیما  ، حکیم خوبیه           با واطاهر ،  شاعر  محبوبیه

                    می گفدش دایم به مه قربانعلی خان :       « محله  سخده دلاس ئی همدان »

                 همدان  شر منه  ، خاک   منه            خاک مه ، نه، وطن پاک   منه

                 دیار  مه  همدانه   دادا    جان           وطنم  خاک  ایرانه  دادا جا

                                   وطنم  ای وطنم ، به فداش – جان وتن

مفرح همدانی وانوشت سرباز وطن

دلم امشب بی قراری می کند/ از این لحاظ ، نامه نگاری می کند

کار من امشب با دوات و قلم است/ برای تومی گویم پدرجان حرفهای دل خود را

دل سرباز بی قرار است چه بگویم / همیشه در فکر دیار است چه بگویم؟

دیار من همدان است پدرجان/ وطن من خاک ایران است پدرجان !

وطن من ، ای وطن من / به فدایش جان و تن من

راستی که پدرجان، از همدان چه خبر/ از محله« بن بازار» و محله « جولان » چه خبر؟

آن محله « کوه رونده ها» ( ؟ و شاید « کوراوند» تیره ای از لرها باشد ) ،  کوچه  آب  « دخترک » ( = « گلچهره » کنونی )  و محله « دو گوران »  ( =  دو قبرستان )  /  محل

« درودآباد» « منسوب به لران چهارلنگ) و سر کوچه « قاشق تراشان » .

 کوی« چهل پله » ، محله « ورمزیار»( نام طایفه ای از لران چهارلنگ « هرمزدیاری » ) و محله « کله پا » ( - ظ : یک پا ؟ )/ محله « شالبافان » و پائین تپه « مصلا » ی شهر. 

چه زیباست ( این ) کوچه – موچه های همدان / بوی کاهگل می دهد خانه های همدان

همدان شهر من است ، خاک من است/ خاک من نه ، که وطن پاک من است .

وطن من . . . . . .

چه بگویم من ، پدرجان ، از دره « عباس آباد»/ از زیبائی آن باغ های دره « مراد بیگ »

کوه الوند سر به فلک کشیده / مانند آن مجسمه شیرسنگی هیچکس ندیده است .

بوعلی سینا حکیم خوبی است/ بابا طاهر شاعر دوست داشتنی است .

قربانعلی خان دائما" به من می گفت/ « این همدان کوی سوخته دلان است »

همدان شهر من است . . . .

دیارمن همدان است . . . .

وطن من . . . . . . .

 

/ 1 نظر / 13 بازدید
علی

بابا,دمت گرم,قربان تمتم همدانیای با صف.